در مبحث موعود باید به نقش پررنگ خدا و وعدۀ الهی در این زمینه توجه بیشتری کرد. موعود یعنی امری که خدا تحقق آن را به دست خود وعده داده است.

حال که گشایش و فرج دست خداست ما وظیفهای داریم یا خیر؟

بشر چه موعود آمده باشد چه نه وظایفی در راستای گسترش عدل دارد. ضرورت انجام این وظایف مستقل از وجود داشتن بشارت نجات است. خدا فرموده زمان تحقق این بشارت دست من است. از من بخواهید که در آن تعجیل کنم.

آیا فقط خواستن از خدا باعث جلب عنایت او و در نتیجه فرج میشود؟

ما باید ببینیم چه کارهایی منجر به جلب عنایت خدا میشود.

یکی از کارهایی که خیلی در روایات  ذکر شده بسط مهر و محبت در همنوعان است. دلسوزی برای همنوعان زمینهایست برای دلسوزی خدا نسبت به ما و جلب عنایت خدا.

به عکس تئوری موعودگرایی مسیحیت صهیونیست که مبتنی بر گسترش بیرحمی و نژاد پرستی است.

یکی دیگر از کارهایی که علاوه بر دعا باعث جلب عنایت الهی در تعجیل فرج میشود اقرار به این است که امر فرج دست خداست.

در داستان قوم بنی اسرائیل داریم که آنها همینکه اقرار کردند کار فرجشان به دست خداست در آن تعجیل شد.

لذا شاید تاخیر در فرج به خاطر اتکای بیش از حد بشر به خود است.

خلاصه آنکه محور و روح قائمیت و مهدویت که همان نقش کلیدی خدا در رساندن فرج است، حتی در میان برخی مومنان تضعیف شده است. لذا نمیتوان پذیرفت یک بیداری جهانی نسبت به موعودگرایی و انتظار فرج وجود دارد.